• Quiasinon

Bomen zijn heiligdommen.

Vanmorgen werd ik wakker en ontdekte een kleine berkenboom die midden in de quasi-tuin van mijn stad stond. Nadat ik onvoorstelbare kansen had overwonnen om het zaad ervan over bergen beton en glas te laten vliegen, begon ik een leven in een schamele oase van grond. En ik dacht, mijn god, wat een wonder. Wat een magie. Wat een herinnering dat het leven niet wacht op toestemming om geleefd te worden.


Dit kleine wonder deed me denken aan een prachtige passage van Hermann Hesse (2 juli 1877 - 9 augustus 1962) - een van de mooiste die ik ooit heb gelezen - uit zijn verzameling fragmenten uit 1920, Wandering: Notities en Schetsen.

"Voor mij zijn bomen altijd de meest indringende predikers geweest. Ik vereer ze als ze in stammen en families leven, in bossen en bosjes. En nog meer vereer ik ze als ze alleen staan. Ze zijn als eenzame personen. Niet als kluizenaars die uit een of andere zwakheid hebben gestolen, maar als grote, eenzame mannen, zoals Beethoven en Nietzsche. In hun hoogste takken ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige; maar ze verliezen zich daar niet, ze worstelen met alle kracht van hun leven voor maar één ding: zichzelf vervullen volgens hun eigen wetten, hun eigen vorm opbouwen, zichzelf vertegenwoordigen. Niets is heiliger, niets is voorbeeldiger dan een mooie, sterke boom. Wanneer een boom wordt omgehakt en zijn naakte doodswond aan de zon onthult, kan men zijn hele geschiedenis lezen in de lichtgevende, gegraveerde schijf van zijn stam: in de ringen van zijn jaren, zijn littekens, alle strijd, al het lijden, alle ziekte, al het geluk en de welvaart staan echt geschreven, de nauwe jaren en de luxueuze jaren, de aanslagen weerstaan, de stormen verdragen. En elke jonge boerenjongen weet dat het hardste en edelste hout de smalste ringen heeft, dat hoog in de bergen en in voortdurend gevaar de meest onverwoestbare, de sterkste, de ideale bomen groeien.

Bomen zijn heiligdommen. Wie met hen weet te spreken, wie naar hen weet te luisteren, kan de waarheid leren. Ze prediken niet het leren en de voorschriften, ze prediken, niet afgeschrikt door bijzonderheden, de oude wet van het leven.


Een boom zegt: Een kern is in mij verborgen, een vonk, een gedachte, ik ben het leven van het eeuwige leven. De poging en het risico dat de eeuwige moeder met mij heeft genomen is uniek, uniek is de vorm en de aderen van mijn huid, uniek is het kleinste spel van bladeren in mijn takken en het kleinste litteken op mijn bast. Ik ben gemaakt om het eeuwige te vormen en te onthullen in mijn kleinste bijzondere detail.


Een boom zegt: Mijn kracht is vertrouwen. Ik weet niets over mijn vaders, ik weet niets over de duizend kinderen die elk jaar uit mij voortkomen. Ik leef het geheim van mijn zaad tot het einde toe uit, en ik geef om niets anders. Ik vertrouw erop dat God in mij is. Ik vertrouw erop dat mijn arbeid heilig is. Uit dit vertrouwen leef ik.

Als we getroffen zijn en ons leven niet meer kunnen dragen, dan heeft een boom ons iets te zeggen: Wees stil! Wees stil! Kijk me aan! Het leven is niet gemakkelijk, het leven is niet moeilijk. Dat zijn kinderachtige gedachten. . . . Thuis is noch hier noch daar. Thuis is in jou, of thuis is helemaal nergens.


Een verlangen om te dolen verscheurt mijn hart als ik 's avonds bomen hoor ritselen in de wind. Als je er lang stil naar luistert, onthult dit verlangen zijn kern, zijn betekenis. Het is niet zozeer een kwestie van ontsnappen aan je lijden, al lijkt het wel zo. Het is een verlangen naar huis, naar een herinnering aan de moeder, naar nieuwe metaforen voor het leven. Het leidt naar huis. Elk pad leidt naar huis, elke stap is geboorte, elke stap is dood, elk graf is moeder.


Dus de boom ritselt 's avonds, als we ongemakkelijk voor onze eigen kinderachtige gedachten staan: Bomen hebben lange gedachten, lang ademend en rustgevend, net zoals ze een langer leven hebben dan het onze. Ze zijn wijzer dan wij, zolang we niet naar ze luisteren. Maar als we hebben geleerd hoe we naar bomen moeten luisteren, dan bereiken de beknoptheid en de snelheid en de kinderlijke gehaastheid van onze gedachten een onvergelijkbare vreugde. Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren, wil geen boom meer zijn. Hij wil niets anders zijn dan wat hij is. Dat is thuis. Dat is geluk".


Overgenomen en vertaald van: Brainpickings



24 keer bekeken
00 LG Heart of Art FC.jpg

©2019 by Tribute

Tel. 0541 299 860

Mob. 0653 222 944

info@tribute.nu