• Quiasinon

'Empire of Lies'

Bijgewerkt op: 4 mrt.

Vorige week donderdag, een week geleden, hield Vladimir Poetin deze toespraak. Hij was nog niet uitgesproken of de eerste tanks rolden Oekraïne binnen vanaf de oostgrens en vervolgens vanuit Wit-Rusland. Deze toespraak verklaart waarom. Het is erg goed en het is belangrijk om te lezen.


TEKST VAN DE SPEECH - 24 februari 2022


Burgers van Rusland, vrienden,


Ik acht het noodzakelijk om vandaag opnieuw te spreken over de tragische gebeurtenissen in Donbass en de belangrijkste aspecten van het waarborgen van de veiligheid van Rusland. Ik zal beginnen met wat ik heb gezegd in mijn toespraak van 21 februari 2022. Ik sprak over onze grootste zorgen en bezorgdheid, en over de fundamentele bedreigingen die onverantwoordelijke westerse politici van jaar tot jaar consequent, ruw en oneerbiedig voor Rusland in het leven hebben geroepen. Ik heb het over de uitbreiding van de NAVO naar het oosten, die haar militaire infrastructuur steeds dichter naar de Russische grens brengt.


Het is een feit dat wij de afgelopen 30 jaar geduldig hebben getracht met de belangrijkste NAVO-landen tot een akkoord te komen over de beginselen van gelijke en ondeelbare veiligheid in Europa. In antwoord op onze voorstellen werden wij steevast geconfronteerd met ofwel cynisch bedrog en leugens, ofwel pogingen tot druk en chantage, terwijl het Noord-Atlantisch bondgenootschap ondanks onze protesten en bezorgdheid bleef uitbreiden. Haar militaire machine is in beweging en nadert, zoals ik al zei, onze eigenlijke grens.


Waarom gebeurt dit? Waar komt deze onbeschaamde manier van neerpraten vandaan, vanaf het hoogtepunt van hun exceptionalisme, onfeilbaarheid en almacht? Wat is de verklaring voor deze laatdunkende en minachtende houding tegenover onze belangen en absoluut legitieme eisen?

Het antwoord is eenvoudig. Alles is duidelijk en voor de hand liggend. Aan het eind van de jaren tachtig werd de Sovjet-Unie zwakker en viel vervolgens uiteen. Die ervaring zou voor ons een goede les moeten zijn, want zij heeft ons geleerd dat de verlamming van macht en wil de eerste stap is naar volledige aftakeling en vergetelheid. We verloren slechts één moment het vertrouwen, maar het was genoeg om het evenwicht van de krachten in de wereld te verstoren.


Het gevolg is dat de oude verdragen en overeenkomsten geen effect meer hebben. Smeekbeden en verzoeken helpen niet. Alles wat de heersende staat, de machthebbers, niet bevalt, wordt als archaïsch, verouderd en nutteloos bestempeld. Tegelijkertijd wordt alles wat zij als nuttig beschouwt gepresenteerd als de ultieme waarheid en aan anderen opgedrongen, koste wat het kost, met misbruik en met alle beschikbare middelen. Degenen die weigeren mee te werken worden onderworpen aan dwangtactieken.


Wat ik nu zeg heeft niet alleen betrekking op Rusland, en Rusland is niet het enige land dat zich hier zorgen over maakt. Het heeft te maken met het hele systeem van internationale betrekkingen, en soms zelfs met bondgenoten van de VS. De ineenstorting van de Sovjet-Unie leidde tot een herverdeling van de wereld, en de normen van het internationale recht die tegen die tijd waren ontwikkeld - en de belangrijkste daarvan, de fundamentele normen die na WO II werden aangenomen en de uitkomst daarvan grotendeels formaliseerden - kwamen in de weg te staan van degenen die zichzelf tot winnaars van de Koude Oorlog verklaarden.


Natuurlijk moest in de praktijk, in de internationale betrekkingen en de regels die deze regelden, rekening worden gehouden met de veranderingen die zich in de wereld en in het krachtenevenwicht voordeden. Dit had echter op professionele, soepele en geduldige wijze moeten gebeuren, met inachtneming en eerbiediging van de belangen van alle staten en van de eigen verantwoordelijkheid. In plaats daarvan zagen we een toestand van euforie die werd gecreëerd door het gevoel van absolute superioriteit, een soort modern absolutisme, gekoppeld aan de lage culturele normen en de arrogantie van degenen die beslissingen formuleerden en doordrukten die alleen henzelf goed uitkwamen. De situatie nam een andere wending.


Daarvan zijn vele voorbeelden te geven. Eerst werd een bloedige militaire operatie tegen Belgrado gevoerd, zonder de toestemming van de VN-Veiligheidsraad, maar met gevechtsvliegtuigen en raketten die in het hart van Europa werden ingezet. De bombardementen op vreedzame steden en vitale infrastructuur gingen verscheidene weken door. Ik moet deze feiten in herinnering brengen, omdat sommige westerse collega's ze liever vergeten, en wanneer wij het over deze gebeurtenis hebben, spreken zij liever niet over het internationale recht, maar leggen zij de nadruk op de omstandigheden die zij naar eigen goeddunken interpreteren.


Daarna kwamen Irak, Libië en Syrië aan de beurt. Het illegale gebruik van militaire macht tegen Libië en de verdraaiing van alle besluiten van de VN-Veiligheidsraad over Libië ruïneerden de staat, creëerden een enorme zetel van internationaal terrorisme, en duwden het land in de richting van een humanitaire catastrofe, in de draaikolk van een burgeroorlog, die daar nu al jaren voortduurt. De tragedie, die honderdduizenden en zelfs miljoenen mensen heeft getroffen, niet alleen in Libië maar in de hele regio, heeft geleid tot een grootschalige uittocht uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika naar Europa.


Een soortgelijk lot was ook Syrië beschoren. De gevechtshandelingen die de Westerse coalitie in dat land heeft verricht zonder toestemming van de Syrische regering of sanctie van de VN-Veiligheidsraad, kunnen alleen maar worden omschreven als agressie en interventie.


Maar het voorbeeld dat los staat van de bovengenoemde gebeurtenissen is natuurlijk de invasie van Irak zonder enige rechtsgrond. Zij gebruikten het voorwendsel dat in de Verenigde Staten betrouwbare informatie beschikbaar zou zijn over de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak. Om die bewering te staven hield de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken een flesje met wit poeder omhoog, publiekelijk, voor de hele wereld te zien, en verzekerde de internationale gemeenschap dat het een chemisch oorlogsmiddel was dat in Irak was gemaakt. Later bleek dat dit allemaal nep was en een schijnvertoning, en dat Irak geen chemische wapens had. Ongelooflijk en schokkend maar waar. We waren getuige van leugens op het hoogste staatsniveau en uitgesproken vanaf het hoge VN-tribunaal. Als gevolg daarvan zien we een enorm verlies aan mensenlevens, schade, vernietiging, en een kolossale opleving van terrorisme.


In het algemeen blijkt dat bijna overal, in vele regio's van de wereld waar de Verenigde Staten hun recht en orde hebben gebracht, dit bloedige, niet genezende wonden en de vloek van internationaal terrorisme en extremisme heeft veroorzaakt. Ik heb alleen de meest in het oog springende, maar bij lange na niet de enige voorbeelden van minachting voor het internationale recht genoemd.


Tot deze reeks behoren de beloften om de NAVO niet naar het oosten uit te breiden, zelfs niet met een centimeter. Nogmaals: zij hebben ons bedrogen, of, eenvoudig gezegd, zij hebben ons bespeeld. Zeker, men hoort vaak dat politiek een vuile zaak is. Dat kan zo zijn, maar het zou niet zo smerig moeten zijn als het nu is, niet in die mate. Dit soort oplichtersgedrag is niet alleen in strijd met de beginselen van de internationale betrekkingen, maar ook en vooral met de algemeen aanvaarde normen van moraal en ethiek. Waar is hier gerechtigheid en waarheid? Alleen maar leugens en hypocrisie alom.


Overigens schrijven en zeggen Amerikaanse politici, politicologen en journalisten dat er de laatste jaren in de Verenigde Staten een waar "leugenimperium" is ontstaan. Het is moeilijk om het daarmee oneens te zijn - het is echt zo. Maar men moet er niet bescheiden over zijn: de Verenigde Staten zijn nog steeds een groot land en een systeemvormende macht.


Al haar satellieten zeggen niet alleen nederig en gehoorzaam ja tegen haar en papegaaien haar na bij het minste of geringste voorwendsel, maar imiteren ook haar gedrag en aanvaarden enthousiast de regels die zij hun voorhoudt. Daarom kan men met reden en vertrouwen zeggen dat het hele zogenaamde westerse blok dat door de Verenigde Staten naar hun beeld en gelijkenis is gevormd, in zijn geheel hetzelfde "leugenimperium" is.


Wat ons land betreft: na het uiteenvallen van de USSR, gezien de ongekende openheid van het nieuwe, moderne Rusland, zijn bereidheid om eerlijk samen te werken met de Verenigde Staten en andere westerse partners, en zijn praktisch eenzijdige ontwapening, hebben ze onmiddellijk geprobeerd ons de genadeslag toe te brengen, ons af te maken en ons volledig te vernietigen. Zo was het ook in de jaren negentig en het begin van de jaren 2000, toen het zogenaamde collectieve Westen actief steun verleende aan het separatisme en de huurlingenbendes in Zuid-Rusland. Wat een slachtoffers, wat een verliezen en wat een beproevingen hebben we in die tijd moeten doorstaan voordat we het internationale terrorisme in de Kaukasus de rug hebben toegekeerd! Wij herinneren ons dit en zullen het nooit vergeten.


De pogingen om ons in hun eigen belang te gebruiken zijn tot voor kort nooit gestopt: zij trachtten onze traditionele waarden te vernietigen en ons hun valse waarden op te dringen die ons, ons volk, van binnenuit zouden uithollen, de houdingen die zij op agressieve wijze aan hun landen hebben opgedrongen, houdingen die rechtstreeks leiden tot aftakeling en degeneratie, omdat zij in strijd zijn met de menselijke natuur. Dit zal niet gebeuren. Niemand is daar ooit in geslaagd, en het zal ook nu niet lukken.


Desondanks hebben wij in december 2021 een nieuwe poging gedaan om met de Verenigde Staten en hun bondgenoten tot een akkoord te komen over de beginselen van de Europese veiligheid en over het niet-uitbreiden van de NAVO. Onze inspanningen waren tevergeefs. De Verenigde Staten zijn niet van standpunt veranderd. Zij vinden het niet nodig om met Rusland tot overeenstemming te komen over een kwestie die voor ons van cruciaal belang is. De Verenigde Staten streven hun eigen doelstellingen na en verwaarlozen onze belangen.


Deze situatie roept natuurlijk een vraag op: wat nu, wat mogen we verwachten? Als we de geschiedenis mogen geloven, weten we dat de Sovjet-Unie in 1940 en begin 1941 alles in het werk heeft gesteld om een oorlog te voorkomen of althans het uitbreken ervan te vertragen. Daartoe trachtte de USSR de potentiële agressor niet tot het bittere einde te provoceren door de meest dringende en voor de hand liggende voorbereidingen die zij moest treffen om zich tegen een dreigende aanval te verdedigen, achterwege te laten of uit te stellen. Toen het uiteindelijk handelde, was het te laat.


Als gevolg daarvan was het land niet voorbereid op de invasie van nazi-Duitsland, dat ons moederland op 22 juni 1941 aanviel zonder de oorlog te verklaren. Het land hield de vijand tegen en versloeg hem, maar dit ging ten koste van een enorme prijs. De poging om de agressor vóór de Grote Patriottische Oorlog te kalmeren, bleek een vergissing te zijn die ons volk duur kwam te staan. In de eerste maanden na het uitbreken van de vijandelijkheden verloren wij uitgestrekte gebieden van strategisch belang, en miljoenen mensenlevens. Wij zullen deze fout niet voor de tweede keer maken. We hebben het recht niet om dat te doen.


Degenen die wereldheerschappij nastreven, hebben Rusland publiekelijk als hun vijand bestempeld. Ze deden dat ongestraft. Vergis u niet, zij hadden geen reden om zo te handelen. Het is waar dat zij over aanzienlijke financiële, wetenschappelijke, technologische en militaire vermogens beschikken. Wij zijn ons hiervan bewust en hebben een objectieve kijk op de economische bedreigingen die wij hebben gehoord, evenals op ons vermogen om deze brutale en niet aflatende chantage tegen te gaan. Ik herhaal dat wij in dit opzicht geen illusies koesteren en uiterst realistisch zijn in onze inschattingen.


Wat militaire zaken betreft, blijft het huidige Rusland, zelfs na de ontbinding van de USSR en het verlies van een aanzienlijk deel van zijn capaciteiten, een van de machtigste nucleaire staten. Bovendien heeft het een zeker voordeel bij verschillende geavanceerde wapens. In dit verband mag er voor niemand twijfel over bestaan dat een potentiële agressor met een nederlaag en onheilspellende gevolgen zal worden geconfronteerd indien hij ons land rechtstreeks zou aanvallen.


Terzelfder tijd verandert de technologie, ook in de defensiesector, snel. De ene dag is er een leider, morgen een andere, maar een militaire aanwezigheid in aan Rusland grenzende gebieden zal, als wij die doorgang laten vinden, nog tientallen jaren of misschien wel voor altijd blijven bestaan, waardoor voor Rusland een steeds grotere en volstrekt onaanvaardbare dreiging ontstaat.


Zelfs nu, met de oostwaartse uitbreiding van de NAVO, wordt de situatie voor Rusland met het jaar slechter en gevaarlijker. Bovendien hebben de leiders van de NAVO de afgelopen dagen onomwonden verklaard dat zij hun inspanningen moeten versnellen en opvoeren om de infrastructuur van het bondgenootschap dichter bij de grenzen van Rusland te brengen. Met andere woorden, zij hebben hun standpunt aangescherpt. Wij kunnen niet werkeloos toezien bij deze ontwikkelingen. Dat zou voor ons absoluut onverantwoord zijn.


Elke verdere uitbreiding van de infrastructuur van het Noordatlantisch bondgenootschap of de voortdurende pogingen om militair voet aan de grond te krijgen op Oekraïens grondgebied zijn voor ons onaanvaardbaar. De vraag gaat natuurlijk niet over de NAVO zelf. Deze dient slechts als instrument van het buitenlands beleid van de VS. Het probleem is dat in aan Rusland grenzende gebieden, waarbij ik moet aantekenen dat dit ons historische land is, een vijandig "anti-Rusland" vorm begint te krijgen. Het wordt volledig van buitenaf gecontroleerd en doet er alles aan om NAVO-strijdkrachten aan te trekken en geavanceerde wapens te verkrijgen.


Voor de Verenigde Staten en hun bondgenoten is het een beleid om Rusland in toom te houden, met duidelijke geopolitieke voordelen. Voor ons land is het een zaak van leven of dood, een zaak van onze historische toekomst als natie. Dit is niet overdreven, dit is een feit. Het is niet alleen een zeer reële bedreiging voor onze belangen, maar ook voor het bestaan zelf van onze staat en zijn soevereiniteit. Dit is de rode lijn waarover wij bij talrijke gelegenheden hebben gesproken. Zij hebben die overschreden.


Dit brengt me bij de situatie in Donbass. We zien dat de krachten die in 2014 de staatsgreep in Oekraïne hebben geënsceneerd, de macht hebben gegrepen, deze met behulp van versierde verkiezingsprocedures behouden en de weg van een vreedzame oplossing van het conflict hebben verlaten. Acht jaar lang, acht eindeloze jaren lang hebben we er alles aan gedaan om de situatie met vreedzame politieke middelen op te lossen. Alles was tevergeefs.


Zoals ik in mijn vorige toespraak zei, je kunt niet zonder compassie kijken naar wat daar gebeurt. Het werd onmogelijk om het te tolereren. We moesten een einde maken aan die gruweldaad, aan die genocide op de miljoenen mensen die daar wonen en die hun hoop hadden gevestigd op Rusland, op ons allemaal. Het zijn hun aspiraties, de gevoelens en de pijn van deze mensen die de belangrijkste drijfveer vormden achter ons besluit om de onafhankelijkheid van de volksrepublieken van de Donbass te erkennen.


Ik zou nog het volgende willen benadrukken. Gericht op hun eigen doelen steunen de leidende NAVO-landen de extreem-rechtse nationalisten en neonazi's in Oekraïne, die de mensen van de Krim en Sevastopol nooit zullen vergeven dat zij in vrijheid hebben gekozen voor hereniging met Rusland.


Zij zullen ongetwijfeld trachten oorlog te voeren op de Krim, net zoals zij dat in Donbass hebben gedaan, en onschuldige mensen te doden, net zoals leden van de strafeenheden van de Oekraïense nationalisten en handlangers van Hitler hebben gedaan tijdens de Grote Patriottische Oorlog. Zij hebben ook openlijk aanspraak gemaakt op verschillende andere Russische regio's.


Als we kijken naar de opeenvolging van gebeurtenissen en de binnenkomende rapporten, kan de krachtmeting tussen Rusland en deze strijdkrachten niet worden vermeden. Het is slechts een kwestie van tijd. Zij maken zich klaar en wachten op het juiste moment. Bovendien zijn zij zo ver gegaan dat zij ernaar streven kernwapens te verwerven. Wij zullen dit niet laten gebeuren.


Ik heb reeds gezegd dat Rusland de nieuwe geopolitieke realiteit na de ontbinding van de USSR heeft aanvaard. Wij hebben alle nieuwe post-Sovjetstaten met respect behandeld en zullen zo blijven handelen. Wij respecteren hun soevereiniteit en zullen dat ook blijven doen, zoals blijkt uit de bijstand die wij Kazachstan hebben verleend toen dit land werd geconfronteerd met tragische gebeurtenissen en een uitdaging op het gebied van zijn soevereiniteit en integriteit.


Rusland kan zich echter niet veilig voelen, zich niet ontwikkelen en niet bestaan terwijl het geconfronteerd wordt met een permanente dreiging vanuit het grondgebied van het huidige Oekraïne.


Ik herinner u eraan dat wij in 2000-2005 ons leger hebben gebruikt om terug te slaan tegen terroristen in de Kaukasus en dat wij zijn opgekomen voor de integriteit van onze staat. We hebben Rusland in stand gehouden. In 2014 steunden we de bevolking van de Krim en Sevastopol. In 2015 gebruikten we onze strijdkrachten om een betrouwbaar schild te creëren dat verhinderde dat terroristen uit Syrië Rusland konden binnendringen. Dit was een kwestie van onszelf verdedigen. We hadden geen andere keuze.


Hetzelfde gebeurt vandaag. Ze hebben ons geen andere optie gelaten om Rusland en ons volk te verdedigen, dan de optie die we vandaag gedwongen zijn te gebruiken. In deze omstandigheden moeten we doortastend en onmiddellijk optreden. De volksrepublieken van Donbass hebben Rusland om hulp gevraagd.


In dit verband heb ik, overeenkomstig artikel 51 (hoofdstuk VII) van het VN-Handvest, met toestemming van de Russische Federatieraad, en ter uitvoering van de verdragen inzake vriendschap en wederzijdse bijstand met de Volksrepubliek Donetsk en de Volksrepubliek Lugansk, die op 22 februari door de Federale Vergadering zijn geratificeerd, besloten een speciale militaire operatie uit te voeren.


Het doel van deze operatie is de mensen te beschermen die nu al acht jaar te maken hebben met vernedering en genocide door het regime in Kiev. Daartoe zullen wij trachten Oekraïne te demilitariseren en te denazificeren, en degenen die talrijke bloedige misdaden tegen burgers hebben gepleegd, ook tegen burgers van de Russische Federatie, voor de rechter te brengen.


Het is niet ons plan om het Oekraïense grondgebied te bezetten. Wij zijn niet van plan om iemand met geweld iets op te leggen. Tezelfdertijd horen wij uit het Westen steeds meer verklaringen dat het niet langer nodig is zich te houden aan de documenten waarin de resultaten van de Tweede Wereldoorlog zijn neergelegd, zoals die door het totalitaire Sovjetregime zijn ondertekend. Hoe kunnen wij daarop reageren?


De resultaten van de Tweede Wereldoorlog en de offers die ons volk heeft moeten brengen om het nazisme te verslaan, zijn heilig. Dit is niet in strijd met de hoge waarden van mensenrechten en vrijheden in de realiteit die in de naoorlogse decennia is ontstaan. Dit betekent niet dat naties niet het recht op zelfbeschikking kunnen genieten, dat is vastgelegd in artikel 1 van het VN-Handvest.


Ik wil u eraan herinneren dat de mensen die in de gebieden wonen die deel uitmaken van het huidige Oekraïne, bij de oprichting van de USSR of na de Tweede Wereldoorlog niet werd gevraagd hoe zij hun leven wilden opbouwen. Vrijheid is de leidraad van ons beleid, de vrijheid om zelfstandig onze toekomst en de toekomst van onze kinderen te kiezen. Wij geloven dat alle volkeren die in het huidige Oekraïne leven, iedereen die dat wil, dit recht om een vrije keuze te maken, moeten kunnen genieten.


In dit verband zou ik mij willen richten tot de burgers van Oekraïne. In 2014 was Rusland verplicht de bevolking van de Krim en Sevastopol te beschermen tegen degenen die u zelf "nats" noemt. De bevolking van de Krim en Sevastopol heeft ervoor gekozen zich bij haar historische thuisland, Rusland, te voegen en wij hebben die keuze gesteund.


Zoals ik al zei, we konden niet anders.


De huidige gebeurtenissen hebben niets te maken met de wens om inbreuk te maken op de belangen van Oekraïne en het Oekraïense volk. Zij houden verband met de verdediging van Rusland tegen degenen die Oekraïne gegijzeld hebben en tegen ons land en ons volk proberen te gebruiken.


Ik herhaal: wij handelen om ons te verdedigen tegen de bedreigingen die voor ons zijn gecreëerd en tegen een erger gevaar dan wat er nu gebeurt. Ik vraag u, hoe moeilijk dit ook is, dit te begrijpen en met ons samen te werken om deze tragische bladzijde zo snel mogelijk om te slaan en samen verder te gaan, zonder toe te staan dat iemand zich mengt in onze zaken en onze betrekkingen, maar deze onafhankelijk te ontwikkelen, zodat gunstige voorwaarden worden geschapen om al deze problemen te overwinnen en ons van binnenuit te versterken als één geheel, ondanks het bestaan van staatsgrenzen. Daar geloof ik in, in onze gemeenschappelijke toekomst.


Ik zou mij ook willen richten tot het militaire personeel van de Oekraïense strijdkrachten.


Kameraad officieren,

Jullie vaders, grootvaders en overgrootvaders hebben niet gevochten tegen de nazi-bezetters en hebben ons gemeenschappelijke moederland niet verdedigd om de huidige neonazi's de macht in Oekraïne te laten grijpen. Jullie hebben de eed van trouw gezworen aan het Oekraïense volk en niet aan de junta, de tegenstander van het volk die Oekraïne plundert en het Oekraïense volk vernedert.


Ik verzoek u dringend om te weigeren hun criminele bevelen uit te voeren. Ik verzoek u met klem onmiddellijk de wapens neer te leggen en naar huis te gaan. Ik zal u uitleggen wat dit betekent: de militairen van het Oekraïense leger die dit doen, zullen de zone van de vijandelijkheden vrij kunnen verlaten en naar hun gezinnen kunnen terugkeren.


Ik wil nogmaals benadrukken dat alle verantwoordelijkheid voor het eventuele bloedvergieten geheel en al bij het heersende Oekraïense regime zal liggen.


Ik zou nu iets zeer belangrijks willen zeggen voor diegenen die in de verleiding zouden kunnen komen om zich van buitenaf met deze ontwikkelingen te bemoeien. Wie ons ook in de weg probeert te staan of wie ons land en ons volk ook maar bedreigt, zij moeten weten dat Rusland onmiddellijk zal reageren, en de gevolgen zullen zijn zoals u die in uw hele geschiedenis nog nooit heeft gezien. Hoe de gebeurtenissen zich ook zullen ontwikkelen, wij zijn er klaar voor. Alle noodzakelijke beslissingen in dit verband zijn genomen. Ik hoop dat mijn woorden gehoord zullen worden.


Burgers van Rusland,


De cultuur en de waarden, de ervaring en de tradities van onze voorouders vormden steevast een krachtige basis voor het welzijn en het voortbestaan van hele staten en naties, voor hun succes en levensvatbaarheid. Natuurlijk hangt dit rechtstreeks af van het vermogen om zich snel aan te passen aan voortdurende veranderingen, van het behoud van de sociale samenhang, en van de bereidheid om alle beschikbare krachten te consolideren en op te roepen om vooruit te komen.


We moeten altijd sterk zijn, maar deze kracht kan verschillende vormen aannemen. Het "keizerrijk van de leugen", dat ik in het begin van mijn toespraak noemde, gaat in zijn beleid in de eerste plaats uit van ruwe, directe kracht. Dit is het moment waarop ons gezegde over "alleen spierkracht en geen hersens" van toepassing is.


We weten allemaal dat we pas echt sterk zijn als we gerechtigheid en waarheid aan onze kant hebben. Als dit het geval is, kan men het moeilijk oneens zijn met het feit dat onze kracht en onze bereidheid om te vechten het fundament zijn van onafhankelijkheid en soevereiniteit en de noodzakelijke basis vormen voor het bouwen van een betrouwbare toekomst voor uw huis, uw familie en uw moederland.


Beste landgenoten,


Ik ben ervan overtuigd dat toegewijde soldaten en officieren van de Russische strijdkrachten hun plicht met professionalisme en moed zullen vervullen. Ik twijfel er niet aan dat de overheidsinstellingen op alle niveaus en de specialisten doeltreffend zullen werken om de stabiliteit van onze economie, ons financiële stelsel en ons maatschappelijk welzijn te garanderen, en hetzelfde geldt voor bedrijfsleiders en de hele zakenwereld. Ik hoop dat alle parlementaire partijen en het maatschappelijk middenveld een geconsolideerd, patriottisch standpunt innemen.


Uiteindelijk ligt de toekomst van Rusland in de handen van zijn multi-etnische bevolking, zoals dat in onze geschiedenis altijd het geval is geweest.


Dit betekent dat de besluiten die ik heb genomen, zullen worden uitgevoerd, dat we de doelen die we ons hebben gesteld, zullen bereiken en dat we de veiligheid van ons moederland op betrouwbare wijze zullen garanderen.


Ik geloof in uw steun en in de onoverwinnelijke kracht die geworteld is in de liefde voor ons Vaderland.


24 februari 2022

06:00


Het Kremlin, Moskou



Kijk naar de video van Karel van Wolferen die je bijpraat over de oorlog in Oekraïne. Hij geft eerst een historisch perspectief van Oekraïne en deze presentatie geeft je een uitstekend idee en vooral inzicht over de krachten die actief zijn in en met Oekraïne. Het is een verhaal dat volkomen afwijkt van de gevestigde media en dat van Wolferen 100% onbetrouwbaar noemt;

"kolossale aaneengeregen leugens"


https://www.youtube.com/watch?v=hLvVxn7V_Tg














































































































































































































































































614 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven